Wprowadzenie
Dziś przeżywamy dzień modlitwy i solidarności z misjonarzami, niedzielę „Ad Gentes” z tej okazji zbiórka do puszek przed kościołem na rzecz misyjnej działalności Kościoła. Jest to „Dzień Modlitwy, Postu i Solidarności z Misjonarzami”. To okazja, byśmy uświadomili sobie, że jesteśmy wspólnotą misyjną.
Apostołowie, mając obok siebie Boga. To i nasza przywara, że ciągle zapominamy, jaki jest prawdziwy cel i sens naszego życia. Niełatwo być pierwszym, czyli przewodzić, dawać przykład, stać się liderem, będąc sługą wszystkich, z niewinnością i słabością dziecka. To jednak możliwe – spotkałem w swoim życiu kilka takich autorytetów, ludzi o nieposzlakowanej opinii z ogromną wiedzą i doświadczeniem, a jednocześnie skromnych i pełnych życzliwości. Zrozumiałem, że w pracy, w domu, na arenie sportowej musisz znać swoją wartość płynącą z dziedzictwa Bożego i zrozumieć to, czego apostołowie w swojej podróży po Galilei kompletnie nie zrozumieli: że Bóg zbudował swoją potęgę i autorytet przez pokorę i miłość, aż po krzyż, a przede wszystkim wierność składanym obietnicom. Postaraj się w swojej podróży przez życie zrozumieć te słowa Chrystusa o śmierci z miłości do Ciebie i Zmartwychwstaniu. Pytaj nieustannie, kiedy tylko tego nie czujesz, a jestem przekonany, że mimo ambicji, chęci dominowania, potrzeby bycia słuchanym, dasz radę być jak przywołane w dzisiejszej perykopie dziecko!
słowo boże
PIERWSZE CZYTANIE (Rdz 22, 1-2. 9-13. 15-18)
Ofiara Abrahama
Czytanie z Księgi Rodzaju
Bóg wystawił Abrahama na próbę i rzekł do niego: «Abrahamie!». A gdy on odpowiedział: «Oto jestem» – powiedział: «Weź twego syna jedynego, którego miłujesz, Izaaka, idź do kraju Moria i tam złóż go w ofierze na jednym z pagórków, jaki ci wskażę».
A gdy przyszli na to miejsce, które Bóg wskazał, Abraham zbudował tam ołtarz, ułożył na nim drwa i związawszy syna swego Izaaka, położył go na tych drwach na ołtarzu. Potem Abraham sięgnął ręką po nóż, aby zabić swego syna.
Ale wtedy Anioł Pański zawołał na niego z nieba i rzekł: «Abrahamie, Abrahamie!». A on rzekł: «Oto jestem». Anioł powiedział mu: «Nie podnoś ręki na chłopca i nie czyń mu nic złego! Teraz poznałem, że boisz się Boga, bo nie odmówiłeś Mi nawet twego jedynego syna».
Abraham, obejrzawszy się poza siebie, spostrzegł barana uwikłanego rogami w zaroślach. Poszedł więc, wziął barana i złożył w ofierze całopalnej zamiast swego syna.
Po czym Anioł Pański przemówił głośno z nieba do Abrahama po raz drugi: «Przysięgam na siebie, mówi Pan, że ponieważ uczyniłeś to, a nie odmówiłeś Mi syna twego jedynego, będę ci błogosławił i dam ci potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie i jak ziarnka piasku na wybrzeżu morza; potomkowie twoi zdobędą warownie swych nieprzyjaciół. Wszystkie ludy ziemi będą sobie życzyć szczęścia takiego, jakie jest udziałem twego potomstwa, dlatego że usłuchałeś mego rozkazu».
Oto słowo Boże.
PSALM RESPONSORYJNY (Ps 116B, 10 i 15. 16-17. 18-19)
Refren: W krainie życia będę widział Boga.
Ufność miałem nawet wtedy, gdy mówiłem: *
«Jestem w wielkim ucisku».
Cenna jest w oczach Pana *
śmierć Jego wyznawców.
Refren: W krainie życia będę widział Boga.
O Panie, jestem Twoim sługą, *
Twym sługą, synem Twojej służebnicy.
Ty rozerwałeś moje kajdany, †
Tobie złożę ofiarę pochwalną *
i wezwę imienia Pana.
Refren: W krainie życia będę widział Boga.
Wypełnię me śluby dla Pana *
przed całym Jego ludem.
W dziedzińcach Pańskiego domu, *
pośrodku ciebie, Jeruzalem.
Refren: W krainie życia będę widział Boga.
DRUGIE CZYTANIE (Rz 8, 31b-34)
Bóg nie oszczędził dla nas własnego Syna
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian
Bracia: Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże miałby także wraz z Nim wszystkiego nam nie darować? Któż może wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał? Czyż Bóg, który usprawiedliwia? Któż może wydać wyrok potępienia? Czy Chrystus Jezus, który poniósł za nas śmierć, co więcej – zmartwychwstał, siedzi po prawicy Boga i przyczynia się za nami?
Oto słowo Boże.
ŚPIEW PRZED EWANGELIĄ (Por. Mt 17, 5)
Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.
Z obłoku świetlanego odezwał się głos Ojca:
«To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie».
Aklamacja: Chwała Tobie, Królu wieków.
EWANGELIA (Mk 9, 2-10)
Pielgrzymują na ziemi uczestniczymy w życiu wiecznym
Słowa Ewangelii według Świętego Marka
Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam się przemienił wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe, tak jak żaden na ziemi folusznik wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem.
Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: «Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza». Nie wiedział bowiem, co powiedzieć, tak byli przestraszeni.
I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: «To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie!». I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa.
A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy „powstać z martwych”.
Oto słowo Pańskie.
Rozważenie
Góra ma w sobie coś majestatycznego. Góra sięga nieba i rozbudza w człowieku pragnienie spotkania z Przedwiecznym. Wspinaczka na górski szczyt jest wymagająca, wiąże się z samozaparciem i sprawdzianem własnych motywacji. Kiedy człowiek wreszcie stanie na upragnionym szczycie i spojrzy w dół, może zobaczyć drogę, którą z mozołem pokonał.
Dzisiejsza liturgia słowa prowadzi nas na trzy góry ważne dla historii zbawienia. O pierwszej górze położonej w krainie Moria mówi nam Księga Rodzaju. Opowiadanie o ofierze, którą ma złożyć Abraham ze swego syna Izaaka, należy do najpiękniejszych, ale i zarazem najtrudniejszych opowiadań zawartych na kartach pierwszej księgi Biblii.
Izaak był synem obietnicy. Bóg dał Abrahamowi trzy obietnice: (1) ziemi, (2) potomstwa i (3) błogosławieństwa. O ile pierwsza i ostatnia dość szybko się ziściły, o tyle na spełnienie drugiej Abraham czekał bardzo długo. W swojej młodości poślubił przepiękną kobietę Saraj (później Sarę), którą kochał i z którą chciał dzielić radości i smutki związane z ojcostwem i macierzyństwem.
Kiedy wreszcie w cudowny sposób otrzymuje ukochanego, pierworodnego i jedynego syna, Bóg prosi, aby Abraham złożył go w ofierze. Jak dramatyczna była to prośba. Abraham ma wziąć chłopca swoje ukochane, jedyne, wyczekane dziecko, dziedzica swojego pokaźnego majątku, na górę, tam na szczycie góry ma ułożyć ołtarz z kamieni, a na nim drwa. Następnie ma związać i położyć na nich swego syna, później podciąć mu gardło i spuścić krew, a następnie podpalić drwa i na ofiarnym stosie w całości spalić jego ciało.
W czasach Abrahama w taki przecież sposób składano ludzi w ofierze bogom Kanaanu. Czyniono to zwłaszcza z dziećmi, np. gdy wznoszono miasta, mury, bramy miejskie, pałace czy świątynie. Przecież do dziś istnieje zachodnia dolina Jerozolimy zwana doliną Gehenny, gdzie starożytni składali ofiary z dzieci bogom Mardukowi i Molochowi. Dolina Gehenny leżała przecież u podnóża góry Moria. Biblijna góra Moria, według tradycji, miała się znajdować w tym miejscu, gdzie siedem wieków po Abrahamie stanęła świątynia jerozolimska wzniesiona przez króla Salomona.
Rabini żydowscy, układając midrasze do tej biblijnej perykopy, często ukazywali Abrahama jako człowieka, który próbował jak najbardziej w czasie odwlec to, co nie uchronne, to, co i tak musi się stać. Abraham najpierw osiodła osła, postem przygotowuje sługi, z czasem dopiero rąbie drwa tak, aby jak najbardziej opóźnić wyjście z domu. W tych opowiadaniach uwidacznia się jego ból, cierpienie i to, jak ciężko mu zrezygnować z syna, którego przecież bardzo kocha. Abraham jest rozdarty i nie wie, czy wystarczy mu sił.
Izaak sam niesie drwa, na własnych plecach. Na tychże drwach przecież zostanie złożony w ofierze. Izaak nie był już chłopcem, jak często błędnie myślimy, lecz był mężczyzną w wieku ok. 20-30 lat. Tradycja żydowska opis ofiary z Izaaka określa słowem akedah, co dosłownie oznacza „związanie”. Izaak miał bowiem prosić swego ojca Abrahama, by ten mocno go związał, aby mu się czasem nie wyrwał i nie uciekł ze strachu. Wiemy, co było później, głos anioła, a potem miejsce Izaaka zajął baranek.
Dzisiejsza Ewangelia mówi nam o Górze Przemienienia, którą zwyczajowo identyfikujemy z górą Tabor, położoną w Galilei, choć jej nazwa nie pada w ewangelijnych opisach tego wydarzenia. Jezus na tej górze ukazuje swoim najbliższym uczniom chwałę swego bóstwa, przemieniając się wobec Piotra, Jakuba i Jana. Dlaczego wobec tych, a nie pozostałych uczniów? Czy oni byli lepsi od innych? Oczywiście, że nie. Może oni byli słabsi i dlatego potrzebowali umocnienia wiary. Po śmierci Jezusa to inni apostołowie będą szukać u tych trzech pocieszenia. Tabor ma ich przygotować na trzecią górę.
Jest do dziś w Jerozolimie góra, ukryta pod kopułą bazyliki, na którą wchodzi się i z której schodzi się po schodach. Ta góra to Kalwaria. To na nią jedyny Syn Ojca Przedwiecznego na własnych barkach wniósł drwa, na których został złożony w ofierze za grzechy świata. Bóg pozwolił Abrahamowi doświadczyć tego samego bólu, który stanie się Jego udziałem. Jednak Bóg nie zażąda od Abrahama tego, czego będzie oczekiwał od swego Syna. Miejsce Izaaka, a tym samym moje i twoje miejsce zajął Baranek Boży, który gładzi grzech świata (por. J 1, 29. 36). To na Kalwarii dokonało się nasze odkupienie – szatan, śmierć i grzech zostały pokonane przez doskonałe posłuszeństwo Syna Bożego.
Chciejmy w tym czasie szczególnie przez rozważanie tajemnic związanych z męką naszego Zbawiciela oddać Mu należną cześć za wielką tajemnicę odkupienia.
![](https://www.faralubawa.pl/wp-content/uploads/2023/08/ANIOL.png)